7 typowych składników kuchni hiszpańskiej bogatych w umami
1. Dojrzewająca szynka iberyjska
Szynka iberyjska nabiera umami podczas dojrzewania. W tym czasie białka powoli rozkładają się na aminokwasy, w tym glutaminian, a w smaku pojawiają się nuty od orzecha laskowego po czysty bulion. Dlatego dobry plasterek nie potrzebuje wielu dodatków: tłuszcz, sól, czas i cierpliwość robią swoje. W kuchni kilka wiórków szynki podkreśla smak karczochów, bobu lub jajka sadzonego, nie przyćmiewając ich smaku.
2. Solone sardele
Anchois to jeden z tych składników, których warto używać z umiarem. Solone dostarcza soli, ale także morskiej głębi, która rozpływa się w sofrito, dressingach i maśle. Danie nie musi smakować rybą: wystarczy rozetrzeć anchois w oleju, by fasolka szparagowa, sałatka z pomidorów czy sos do makaronu zyskały pełniejszy smak. To typowy kuchenny trik, który może wydawać się oszustwem, ale nim nie jest.
3. Dojrzały pomidor i koncentrat pomidorowy
Pomidor, zwłaszcza dojrzały lub skoncentrowany, jest roślinnym źródłem glutaminianu. Dlatego hiszpańskie sofrito sprawdza się tak dobrze: woda odparowuje, cukry się karmelizują, kwasowość łagodnieje i pojawia się głęboki smak, który stanowi podstawę dań z ryżem, potrawek i pisto. Najważniejsze, by się nie spieszyć. Pomidor szybko ugotowany pozostaje kwaśny i pozbawiony głębi; gotowany na małym ogniu nabiera słodkiego, skoncentrowanego smaku charakterystycznego dla domowej kuchni.
4. Sery dojrzewające
Sery dojrzewające, takie jak wiele serów manchego, idiazábal i zamorano, nabierają smaku w trakcie dojrzewania. W wyniku proteolizy uwalniają się aminokwasy, a w smaku pojawiają się nuty orzechów, gotowanego masła i bulionu. Starte lub pokrojone w płatki doskonale podkreślają smak pieczonych warzyw, kremowych zup, krokietów czy sałatek podawanych na ciepło. Jeśli ser jest dobry, warto pozwolić mu grać główną rolę i nie łączyć go ze zbyt wieloma dodatkami. W tym przypadku mniej może znaczyć więcej.
5. Grzyby
Grzyby, świeże lub suszone, dostarczają guanylanu, jednego z ważnych sprzymierzeńców umami. Suszony borowik, pieprznik jadalny (senderuela) czy trąbka śmierci mogą całkowicie odmienić danie z ryżem lub soczewicą. W Hiszpanii często jada się je smażone lub duszone.
6. Papryka „ñoras” i papryka choricero: słodycz, delikatny posmak dymu i głębia smaku
Ñora i papryka choricero nie dostarczają umami z taką intensywnością jak anchois, ale nadają potrawom głębi, gdy po namoczeniu doda się ich miąższ do sofrito. W alikantyńskiej salmorreta, w sosie romesco czy w wielu potrawach z północy Hiszpanii ich miąższ nadaje daniom kolor, lekko prażoną słodycz i wrażenie, że są dopracowane w każdym szczególe.
7. Owoce morza i buliony rybne: kiedy najważniejszy jest bulion
Główki krewetek, krewetki modliszkowe, małże, podprażone ości czy drobne ryby: owoce morza i buliony rybne stanowią istotną część hiszpańskiej kuchni nadmorskiej. Zawierają między innymi nukleotydy, takie jak inozynian, oraz związki, które po odpowiednim wydobyciu nadają daniom z ryżem, fideuà czy zupom smak morza, nie przytłaczając podniebienia. Kluczem jest kontrolowanie czasu gotowania: dobry wywar powinien mieć skoncentrowany smak, ale nie może stać się ciężki ani gorzki.
Praktyczna lekcja: łączenie bez przeładowania
Patricia González



Komentarze