Czy cynamon jest pyszny... czy nie do zniesienia? Naukowe wyjaśnienie tego dramatu tkwi w twoim DNA

Cynamon jest jedną z najstarszych przypraw na świecie. Jest obecny w tradycyjnych przepisach, świątecznych napojach, a nawet perfumach. Co zaskakujące, należy też do przypraw, które najbardziej dzielą ludzi. Niektórzy opisują go jako ciepły, słodki i kojący. Inni uważają, że jest zbyt intensywny, drażniący, a nawet mdły.

Co ciekawe, podział opinii nie wynika wyłącznie z osobistych upodobań czy doświadczeń kulturowych. Naukowcy odkryli, że powód, dla którego niektórzy ludzie uwielbiają cynamon, a inni go nie znoszą, może mieć związek z różnicami genetycznymi.

Aby zrozumieć tę zależność, warto wiedzieć, że zarówno smak, jak i węch to złożone zmysły, na które genetyka ma duży wpływ. W naszym DNA znajdują się geny kodujące receptory smaku i węchu. Określają one, w jaki sposób nasz mózg interpretuje smaki i zapachy otaczającego nas świata.

W przypadku cynamonu jego charakterystyczny zapach pochodzi głównie od związku zwanego aldehydem cynamonowym. To właśnie on nadaje cynamonowi wyrazisty aromat, który wielu osobom kojarzy się z Bożym Narodzeniem lub domowymi wypiekami. Jednak nie wszyscy odbierają ten zapach tak samo.

Badania sugerują, że niektórzy ludzie mają warianty genetyczne sprawiające, że ich receptory węchowe są bardziej wrażliwe na aldehyd cynamonowy. Innymi słowy, podczas gdy jedni wyczuwają słodki, przyjemny zapach, inni odbierają chemiczną, przenikliwą i niemal „ostro-piekącą” nutę. Dla tej drugiej grupy cynamon może być naprawdę nieprzyjemny — i nie jest to wymysł.

W badaniu opublikowanym w 2020 roku zidentyfikowano locus genetyczne związane ze zdolnością (lub jej brakiem) do wykrywania zapachu cynamonu. Osoby z określonym wariantem w tym miejscu DNA reagowały bardzo różnie na ten sam bodziec zapachowy. Innymi słowy, twój kod genetyczny może decydować o tym, czy zapach cynamonu pobudzi apetyt... czy przyprawi cię o ból głowy.

Odkrycie to dołącza do innych już znanych, takich jak gen wpływający na postrzeganie kolendry (dla niektórych pysznej, dla innych smakującej jak mydło) czy gen TAS2R38, który wpływa na to, jak intensywnie odczuwamy gorycz niektórych warzyw.

Zrozumienie tych różnic nie tylko zaspokaja ciekawość. Przypominają nam one o czymś ważnym: upodobania smakowe nie są całkowicie racjonalnym wyborem. Wpływają na nie pamięć, emocje, kultura — i, oczywiście, biologia.

Zmienia to sposób, w jaki oceniamy własne upodobania i upodobania innych. Być może twój przyjaciel nie jest „nudziarzem”, bo nie lubi cynamonu — po prostu odbiera go zupełnie inaczej niż ty.

Co więcej, ta indywidualność sensoryczna otwiera drogę do postępów w takich dziedzinach jak spersonalizowane żywienie, gastronomia, a nawet marketing żywności. Wiedza o tym, jak poszczególne profile genetyczne reagują na określone smaki, może zmienić sposób opracowywania przepisów, produktów i doświadczeń sensorycznych.

Odpowiedź brzmi: być może. Chociaż genetyka silnie wpływa na nasze postrzeganie, ludzki mózg jest plastyczny. Innymi słowy, z czasem, dzięki oswajaniu się z danym smakiem i pozytywnym skojarzeniom, nawet smak, który początkowo nam nie odpowiadał, może stać się znośny — a nawet przyjemny. Jeśli jednak mimo wielu prób nadal nie możesz znieść zapachu cynamonu, nie obwiniaj się. Twoje DNA prawdopodobnie już zdecydowało za ciebie.

Następnym razem, gdy ktoś zapyta cię, czy lubisz cynamon, pamiętaj, że odpowiedź może powiedzieć więcej o twoich genach niż o twoim podniebieniu. Uwielbianie lub nienawidzenie tej przyprawy to nie tylko kwestia gustu — to kwestia biologii. Jak każda dobra opowieść naukowa, ta przypomina nam, że jesteśmy o wiele bardziej złożeni (i wyjątkowi), niż nam się wydaje.