Czy cynamon jest pyszny... czy nie do zniesienia? Naukowe wyjaśnienie tego dramatu leży w jego DNA

Cynamon jest jedną z najstarszych przypraw na świecie. Jest obecny w tradycyjnych przepisach, świątecznych napojach, a nawet perfumach. Ale, co dziwne, jest również jedną z najbardziej polaryzujących. Niektórzy opisują go jako ciepły, słodki i pocieszający. Inni uważają go za zbyt mocny, agresywny, a nawet mdlący.

Ciekawe jest to, że ten podział opinii nie wynika jedynie z osobistego gustu lub doświadczeń kulturowych. Naukowcy odkryli, że powód, dla którego niektórzy ludzie kochają cynamon, a inni go nienawidzą, może być związany z różnicami genetycznymi.

Aby zrozumieć ten związek, ważne jest, aby wiedzieć, że zarówno smak, jak i węch są złożonymi zmysłami i oba są pod silnym wpływem genetyki. W naszym DNA znajdują się geny, które kodują receptory smaku i zapachu. Określają one, w jaki sposób nasz mózg interpretuje smaki i aromaty otaczającego nas świata.

W przypadku cynamonu charakterystyczny zapach pochodzi głównie ze związku zwanego aldehydem cynamonowym. To właśnie on nadaje cynamonowi jego charakterystyczny aromat, który wielu osobom kojarzy się ze świętami Bożego Narodzenia lub domowymi wypiekami. Jednak nie wszyscy wyczuwają cynamon w ten sam sposób.

Badania sugerują, że niektórzy ludzie mają warianty genetyczne, które sprawiają, że ich receptory węchowe są bardziej wrażliwe na aldehyd cynamonowy. Innymi słowy: podczas gdy niektórzy czują słodki, przyjemny zapach, inni dostrzegają chemiczną, przenikliwą i niemal "palącą" nutę. Dla tej drugiej grupy cynamon może być naprawdę nieprzyjemny - i to bez żadnych dodatków.

W badaniu opublikowanym w 2020 r. zidentyfikowano locus genetyczne związane ze zdolnością (lub jej brakiem) do wykrywania zapachu cynamonu. Osoby z pewną zmiennością w tym punkcie DNA wykazywały bardzo różne reakcje na ten sam bodziec aromatyczny. Innymi słowy: Twój kod genetyczny może określać, czy zapach cynamonu sprawi, że będziesz głodny... czy też przyprawi Cię o ból głowy.

Odkrycie to uzupełnia inne już znane, takie jak gen, który wpływa na postrzeganie kolendry (dla niektórych jest pyszna; dla innych smakuje jak mydło) lub gen TAS2R38, który wpływa na to, jak gorzko odczuwamy niektóre warzywa.

Zrozumienie tych różnic nie tylko podsyca naszą ciekawość. Przypominają nam one o czymś ważnym: smak nie jest całkowicie racjonalnym wyborem. Wiąże się z pamięcią, emocjami, kulturą - i tak, biologią.

Zmienia to sposób, w jaki oceniamy własne preferencje i preferencje innych. Być może twój przyjaciel nie jest "nudny", ponieważ nie lubi cynamonu - po prostu odczuwa go w zupełnie inny sposób niż ty.

Co więcej, ta sensoryczna indywidualność otwiera drzwi do postępu w takich dziedzinach jak spersonalizowane odżywianie, gastronomia, a nawet marketing żywności. Wiedza o tym, jak każdy profil genetyczny reaguje na określone smaki, może zmienić sposób opracowywania przepisów, produktów i doświadczeń sensorycznych.

Odpowiedź brzmi: być może. Chociaż genetyka silnie wpływa na nasze postrzeganie, ludzki mózg jest plastyczny. Innymi słowy, z czasem, ekspozycją i pozytywnymi skojarzeniami, nawet początkowo odrzucony smak może stać się tolerowany - a nawet przyjemny. Ale jeśli nawet po kilku próbach nadal nie możesz znieść zapachu cynamonu, nie obwiniaj się. Twoje DNA prawdopodobnie już zdecydowało za Ciebie.

Następnym razem, gdy ktoś zapyta cię, czy lubisz cynamon, wiedz, że odpowiedź może powiedzieć więcej o twoich genach niż kubkach smakowych. Lubienie lub nienawidzenie tej przyprawy to nie tylko kwestia gustu - to kwestia biologii. I jak każda dobra historia naukowa, ta przypomina nam, że jesteśmy znacznie bardziej złożeni (i wyjątkowi), niż nam się wydaje.