Baghrir, marokańska naleśnikarka z tysiącem otworów: jak uzyskać strukturę plastra miodu?

Chociaż w Hiszpanii jest często nazywany "marokańskim naleśnikiem", baghrir jest przygotowywany w różnych krajach Maghrebu. Ciasto, wykonane z semoliny lub mąki, zawiera drożdże i szczyptę soli; po fermentacji jest gotowane tylko z jednej strony i podawane na gorąco, tradycyjnie z masłem i miodem.

Ta geograficzna rozpiętość wyjaśnia, dlaczego istnieje tak wiele różnych nazw w zależności od miejsca i języka: baghrir, ghrayef, khringo, tibouâjajin... Pomaga również zrozumieć jego naturalne miejsce: śniadanie, podwieczorek, czas na herbatę lub kawę.

Nawet sam termin wydaje się mrugać do swojej tekstury: "baghrir" jest związany z arabskim korzeniem związanym z arabskim korzeniem związanym z "byciem pełnym dziur".

Ciekawa rzecz dzieje się na patelni i z zasadą, która jest sprzeczna z instynktem każdego, kto kiedykolwiek robił naleśniki: baghrir jest gotowany tylko z jednej strony.

Nie odwracając go, powierzchnia jest wystawiona na działanie powietrza, podczas gdy podstawa zastyga. Drożdże wykonują swoją pracę: bąbelki pojawiają się, gdy tylko ciasto dotknie ciepła, a gdy zastygają, pozostawiają otwarty, jednolity wzór otworów. Rezultat jest praktyczny, a nie dekoracyjny: te pory, utworzone przez drożdże, działają jak gąbka i zatrzymują wszystko, co umieścisz na wierzchu.

Dlatego w wielu kuchniach baghrir jest czymś w rodzaju testu wizualnego: kiedy dziury "wyrastają" szybko i równomiernie, wiesz, że wszystko idzie dobrze. To znak, że ciasto jest gotowe. To gotowanie z natychmiastowym potwierdzeniem.

W baghrir otwory działają jak małe zbiorniki. Utrzymują dodatki, rozprowadzają je i mocują do kęsa.

Najbardziej znane połączenie, masło i miód, ma sens: podawane na gorąco, stają się płynne i zatapiają się w miękiszu. Ale Maghreb na tym nie poprzestaje i gdy tylko zmienia się syrop, zmienia się również baghrir.

Jednym z tych sposobów jest cherbet: aromatyczny syrop, rzadszy niż miód, często z wodą z kwiatów pomarańczy i cynamonem. Nie tylko słodzi, ale i perfumuje. Jest to ten rodzaj słodyczy, który pozostawia ślad, jak deser, który przeszedł w pobliżu cukierni.

Na innych stołach baghrir jest wykańczany w bardziej powściągliwy sposób: odrobina oliwy z oliwek i deszcz cukru, zaskakujące, ale bardzo spójne połączenie w smaku, typowe dla części północnej Algierii. A jeśli jesteś w nastroju na głębsze wykończenie, pojawia się smen, klarowane i dojrzałe masło, z mlecznym i intensywnym, prawie "peklowanym" akcentem, który szczególnie dobrze komponuje się z miodem.

Poniżej znajdziesz instrukcje krok po kroku, jak zrobić je w domu.

SKŁADNIKI:

• 200 gr drobnej pszennej kaszy manny (semoliny)
• 100 g mąki
• 10 g cukru
• 1 łyżeczka soli
• 1 saszetka proszku do pieczenia (2 łyżeczki)
• 10 g świeżych drożdży piekarskich (lub 1 saszetka suchych drożdży piekarskich)
• 500 ml wody
• Miód jako dodatek

MATERIAŁY:

Blender lub mikser

Umieść wszystkie składniki oprócz miodu w blenderze i miksuj do uzyskania gładkiej konsystencji.

Rozgrzać małą patelnię i lekko natłuścić ją serwetką z kilkoma kroplami oleju. Wlać łyżkę ciasta na środek i smażyć na dużym ogniu: gdy tylko zaczną pojawiać się dziury, zmniejszyć ogień i gotować tylko z jednej strony, aż powierzchnia będzie sucha.

Umieść baghrir na talerzu, skrop miodem (lepiej, jeśli jest ciepły).

Podawaj je świeżo zrobione, jeszcze ciepłe, aby cieszyć się nimi w najlepszym wydaniu, i to wszystko! Podawaj je z herbatą miętową, jeśli lubisz.

Fakt, że danie rodzi się w intymności kuchni, nie przeszkadza mu podróżować. Jest jeden szczegół, który czyni ją bardzo współczesną: baghrir jest demonstracyjny. Można go zrozumieć po prostu patrząc na niego (a przede wszystkim po pierwszym kęsie). Być może dlatego naturalnie pojawia się na stołach poza Maghrebem.